Wat zou er zijn gebeurd als ik niet naar de lezingen van de Engelen door Lhyza zou zijn gegaan. Als ik brieven ongelezen terzijde had gelegd. Als ik was thuisgebleven, alles bij het oude had gelaten.. Als ik veertig jaar geleden niet de stap had gezet naar een nieuwe, een voor mij onbekende wereld… Er zijn tenslotte meerdere scenario’s denkbaar. Ieder mens heeft een vrije wil, kiest zelf.
Als ik niet naar mevrouw de Vries was gegaan dan…. dan kan ik met zekerheid zeggen dat ik nu niet meer zou leven! Hoogstwaarschijnlijk zou pas in een veel te laat stadium zijn ontdekt wat ik onder de leden had. Maar nu is mijn leven gered op een heel bijzondere manier. Ik leef en ben gezond. Dat geeft een basis van vertrouwen en zeker weten.
Mijn verhaal laat zien dat God bestaat, dat Hij, de Christus en Zijn Engelen ons goed kennen en voor ons zorgen en ons nooit in de steek laten. Zodat wonderen gebeuren en dat mijn leven een heel andere wending kon nemen als dat ik ooit zelf had kunnen bedenken!
Het was op 29 april 2002 dat de Engel Roravyanus die door Lhyza spreekt, aan me vroeg wat er toch met me was. Ik hoestte zo erg dat ik naar adem snakte, maar het loste niets op. Kon het ook tbc zijn ,vroeg men mij. Roravyanus en Lhyza waren erg bezorgd. Ik voelde me vooral opgelaten over al dat hoesten, het hield maar niet op. Je hoopt dan dat het vanzelf overgaat, maar dat werkt natuurlijk niet zo.
Roravyanus vroeg de arts in ons gezelschap of zij met haar stethoscoop eens goed naar mijn longen wilde luisteren. En dat deed ze. Bij de linkerlong kwam de adem niet terug zoals dat normaal is, het leek of er iets in de weg zat! Roravyanus advies luidde: morgen zo snel mogelijk bij de G.G.D. langs en vragen of ze een thoraxfoto willen maken.
Aangezien ik op een school lesgaf waar een paar maanden tevoren een geval van tbc was geconstateerd, werd er bij de G.G.D direct een foto gemaakt van mijn longen. De G.G.D. arts werd thuis opgeroepen om naar de röntgenfoto te komen kijken, want er was een grote grijze vlek op te zien. Hij regelde dat we gelijk door konden naar het ziekenhuis: de longspecialist kwam kijken naar de foto en naar mij. Deze was heel verbaasd om te horen dat er een bevriende arts was geweest die iets bijzonders had gehoord aan mijn longen. Hij wilde eerst zelf horen wat er aan de hand was en luisterde met zijn stethoscoop naar mijn ademgeruis. Hij zei: ik hoor niets bijzonders! Als ik niet wist dat er iets aan de hand was, ik zou zweren dat alles normaal was. Hij bekeek de foto en zei: dit ding zit er al heel lang, al jaren. Maar het moet wel weg. En zo werden afspraken gemaakt voor een aantal onderzoeken.
Dezelfde week ging ik langs de huisarts om even te melden wat er was gebeurd. Deze arts wilde ook mijn longen beluisteren en hoorde niets abnormaals. Hij kon er verder niets over zeggen.
Ik werkte nog een kleine maand, tot het mij te zwaar werd. Ik werd moe en kortademig. Ik werd vervangen op school en tijdelijk volledig arbeidsongeschikt verklaard.
De uitslag van het onderzoeken is als volgt: er zit een grote tumor tegen mijn linkerlong aan van 9 cm doorsnee en die zit vast aan mijn zenuwstelsel en mijn hartslagader. Deze tumor heet een schwanoom, is niet van een kwaadaardige soort. Omdat hij toch doorgroeit, vormt hij een bedreiging voor mijn hart en zenuwstelsel. Ik heb moeite met dat tot me door te laten dringen. Ik vind het eng. Ik weet wel dat ik alles wat wegwimpel en opgewekt en vol vertrouwen praat met iedereen. Ik heb ook vertrouwen in de goede afloop, maar het is een zware tijd.
Roravyanus adviseert me om zo snel mogelijk, maar zeker binnen zes weken een operatie aan te vragen.
De tijd dringt. Dan krijg ik uitslag over de operatiedatum. Die wordt over de vakantie heen getild! Pas 30 juli! Het ziekenhuis krijgt het grote operatieteam niet voor die tijd bij elkaar! Ik zit in zak en as, dat is zo laat!
Iedereen gaat op vakantie, moet ik nu thuis gaan zitten wachten en me opvreten van de spanning. Welnee, zeggen de Engelen, je kunt toch ook op vakantie gaan. De artsen vinden het prima, als ik me daar beter bij voel dan moet ik dat zeker doen. We laden de auto vol en reizen af, richting zon!
Ik kampeer, zing, wandel en krijg zoveel aandacht en hulp dat ik me stukken beter voel. Ik geniet met volle teugen en denk een stuk minder aan dat vreselijke ding daar in mijn borst. De Engelen zorgen ervoor dat ik bijgesteld en een stukje opgetild wordt uit mijn zieke lijf. Het is gebeurd, want ik kon alles gewoon mee doen.
Zo laad ik me op en kom ik in goede conditie, bruin verbrand, weer thuis. Beladen met goede wensen en heel veel lieve gevoelens van mijn vrienden. 29 juli meld ik me voor opname bij het grote academische ziekenhuis.
Toch ineens heel gespannen, ik zie er tegenop. Zal ik het redden? Veel gelegenheid om te piekeren is er niet. Er is een lotgenote, een jonge vrouw, moeder van twee kleine kinderen, ze wordt na mij geopereerd door het zelfde team. We raken aan de praat. Dat helpt de spanning te verminderen. Als ik ga slapen, draai ik nog wat muziek van ons eigen koor en geef mijn lot daarna in handen van onze Vader. Ik hoop, dat het goed komt.
Als ik bijkom uit de narcose is er een heel lieve verpleegster die me helpt. Mijn borst voelt alsof ik in het glas lig, alles doet pijn. In de dagen die volgen blijkt dat de operatie goed geslaagd is, de tumor is volledig verwijderd; volgens de cardioloog zal ik me beter gaan voelen dan dat ik ooit deed. Wat een vooruitzicht! De operatie bij mijn lotgenote is ook goed geslaagd!
Elke dag ging ik vooruit. Ik voel me niet alleen, ik voel dat de Engelen er zijn. De nachten zijn moeilijk, veel pijn. Wat mij het meest helpt is naar mijn religieuze gevoel gaan. Dat geeft mij troost en verlichting.
Na acht dagen zijn alle infusen er uit, kan ik mezelf wassen en trap lopen. Ik zwaai mijn bezoek zelf uit op het balkon en ik mag naar huis!
Op 21 oktober begin ik weer voor halve dagen op school en zegt de longspecialist mij maar één maal per jaar te willen zien en meer niet! (Na 5 jaar is de controle afgesloten, de longen zijn prachtig schoon, het is alsof er niets geweest is! Ik ben volledig genezen!)
Wel, is het een wonder of niet? Ik vind van wel! Dankzij Gods Engelen en Lhyza leef ik en is er weer toekomst! En ben ik gered van die vreselijke tumor. Voor mij getuigt dit van zo’n grote liefde, daar word ik stil van.. het is de drijfveer om dat wat ik van de Engelen geleerd heb, in praktijk te brengen.
In de vierentwintig jaar die sindsdien verstreken zijn is er heel veel gebeurd in mijn leven dat vooral te maken heeft met mijn geestelijke groei en bewustwording. Dat ik me als vrouw altijd ondergeschikt maakte aan de man is wel de belangrijkste levensles die mij geleerd is. In de praktijk van mijn huwelijk en een volwaardige baan in de maatschappij, leerde ik dat gelijkwaardigheid tussen man en vrouw een leerproces voor het leven is. Het milieu waar ik uit kwam, mijn opvoeding, de invloed van mijn beroepskeuze, dat ik me bewust werd van de dingen die ik niet had meegekregen van huis uit, waar ik last en pijn van had (zoals een sociaal bewustzijn en rechtvaardigheidsgevoel). De Engelen hebben mij op de rails gezet en mijn ziel uit de knoop gehaald. En de gaven die ik meebracht en waar de Engelen mij bewust van hebben gemaakt en mij gestimuleerd hebben daar iets goeds mee te doen. Zij hebben mijn muzikale en creatieve talenten op een hoger plan gezet en ook daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor. Met een van de koren waarvan ik deel uitmaakte traden we op en brachten we musicals, opera’s en oratoria ten gehore op de verschillende gedenkdagen met oneindig veel plezier en dankbaarheid.
Nog dagelijks voel ik me begeleid, gestimuleerd en wakker gemaakt om veel bewuster te leven, mezelf vragen te stellen en het gesprek aan te gaan met mensen. Benieuwd te zijn naar de mensen om mij heen, me verantwoordelijk te voelen en in liefde en respect met elkaar om te gaan. Christus gaat ons hier in voor en leert ons in de Bergrede van je naaste te houden als van jezelf. Dat je je bewust wordt dat je samen een deel bent van de samenleving. Er is een God van liefde en wij allen zijn een vonk van Hem.
Ik dank Lhyza en Gods Engelen voor hun enorme inzet en begeleiding, vanuit de Hemelen. Wat een ongelooflijke toekomst ligt er voor een ieder die hier van horen wil en luistert naar de kennis die zij aan ons doorgeven en het voorbeeld dat zij voor ons zijn.
Ankmara
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.