Graag wil ik mijn verhaal delen over hoe ik in contact ben gekomen met de Stichting Uit de Bron van Christus en waarom ik ben gebleven.
Mijn ouders hebben, na over de Stichting uit de Bron van Christus gehoord te hebben van hun buren, een open avond van deze Stichting bezocht. Vanuit het gedachtegoed “onderzoek alles, behoud het goede”, hadden zij een kritische, doch open houding om te onderzoeken welke boodschap de Engelen kwamen brengen. Omdat een mens niet kan weten wat iets inhoudt als je het niet zelf hebt onderzocht. Mijn ouders waren altijd geïnteresseerd in geloofszaken en konden zich niet goed identificeren met de Gereformeerde kerkleer waarbinnen mijn vader is opgegroeid.
Mijn ouders vonden bij de Stichting antwoorden op belangrijke levensvragen. Zij leerden over de grootsheid van de evolutie en dat iedereen een vonkje van God is en dat je leven na leven jezelf ontwikkelt om te groeien naar het Licht, naar God.
Op het moment dat mijn ouders zich aansloten bij de Stichting was ik drie jaar oud. Samen met mijn jongere zus ben ik opgegroeid met nog veel meer kinderen van onze leeftijd uit deze groep.
Met deze andere jonge mensen vormden we vriendengroepen en gingen met deze groepen leuke activiteiten ondernemen, zoals bij elkaar logeren in de weekenden, samen sporten en spelen. Door vaak bij deze vrienden en vriendinnen over de vloer te komen, voelde ik me in al die gezinnen, letterlijk en figuurlijk, kind aan huis. Als kind kwam ik op het terrein van de Stichting tijdens Christelijke feestdagen zoals Pinksteren en Pasen. Met de andere aanwezige kinderen gingen we dan spellen doen zoals verstoppertje en hadden we een eigen programma wat los stond van het programma van de volwassenen. Ik keek altijd enorm uit naar deze momenten, omdat we elkaar dan allemaal weer zagen en we op het terrein van de Stichting altijd heel leuk met elkaar konden spelen.
Binnen de Stichting is een grote vriendengroep van jonge mensen waar je bij aan kunt sluiten als je zestien jaar wordt. Toen ik zestien jaar werd heb ik er voor gekozen om bij deze groep aan te sluiten. Met deze groep vrienden kwamen we vaak bij elkaar, meestal op het terrein van de Stichting waar altijd ruimte voor ons was om samen leuke dingen te doen: we gingen samen sporten doen zoals volleybal en tafeltennis, werken aan projecten, met elkaar computerspellen spelen, dansavonden organiseren, met elkaar stoeien en over elkaar heen hangen op de bank, samen film kijken, met elkaar lachen en praten. Ik heb dit altijd als een geweldige tijd ervaren en ik heb met veel mensen uit deze vriendengroep, nu we volwassen zijn, nog dagelijks contact.
Op latere leeftijd besefte ik me steeds beter dat er mensen zijn die het niet eens zijn met de boodschap die de Engelen brengen, meestal zonder dat ze dit hebben onderzocht.
Mensen vroegen zich af: hoe kan er nu een Engel spreken? En hoe weet je dit nu zeker?
Dit draaide ik om voor mijzelf: als er geen Engel door mevrouw de Vries spreekt, dan zou ze alles verzinnen en onwaarheden verkondigen? En waarom zou ze dat doen? Ik kon zoiets gewoon niet geloven omdat mijn leven bij en met de Engelen mij alleen maar positiviteit brengt.
Op advies van de Engelen ben ik na de middelbare school begonnen met de opleiding tot verpleegkundige. Voorafgaand aan mijn opleiding voelde ik mij in situaties vaak onzeker in het contact met voor mij onbekende mensen. Door de opleiding tot verpleegkundige heb ik hierin een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt: ik ben zelfverzekerder geworden, maak makkelijker contact en vertrouw meer op mijn eigen handelen. Daarom ben ik de Engelen nog altijd zeer dankbaar voor dit advies omdat ik voel dat dit beroep mij als mens heeft helpen groeien tot wie ik nu ben.
De Engelen leren ons het belang van functioneren vanuit je hart. Ons wordt altijd geleerd om na te denken, zaken te onderzoeken, zelfstandig te zijn en je eigen leven op te bouwen. Binnen de groep mensen die aangesloten is bij de Stichting uit de Bron van Christus gaan we intensief met elkaar om, we praten en werken veel met elkaar en leren elkaar goed kennen. We ontvangen van de Engelen onderricht over hoe we op een goede manier met elkaar om kunnen en horen te gaan, vanuit de wil om te begrijpen wat een ander mens beweegt.
Ik onderschrijf het werk van mevrouw de Vries volledig en mijn geloof in God is voor mij niet alleen een geloven, maar het is een zeker weten. Vanuit deze overtuiging is mijn oproep aan ieder, om met je hart te luisteren naar de boodschap van de Engelen en je daarbij niet te laten beperken door vaste denkpatronen. Hoe herken je een Hemelse boodschap? Door je open te stellen voor het Hogere en hier met open vizier en open hart naar te luisteren en te voelen. ‘Wie oren heeft, die hore.’
Maryella
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.