Ik wil graag vertellen waarom ik bij de Stichting “Uit de Bron van Christus” ben aangesloten.
Ik ben opgegroeid in een klein dorp, ik werkte bij mijn vader en broer in de zaak, een supermarkt. Daar ben ik ongeveer 19 jaar blijven werken, maar ondertussen had ik altijd wel het gevoel dat ik iets anders met mijn leven moest doen. Ik ben aan verschillende opleidingen begonnen, maar het was steeds niet wat ik wilde, het juiste gevoel was er niet. In die tijd ging ik naar de maandlezingen die door de Stichting gegeven werden in Oudehorne. Ik heb toen geleerd mijn mening te geven over verschillende dingen. Ik was bijna altijd stil. Ik wist niet wat ik moest zeggen, omdat ik nooit had geleerd om echt te praten. Door vele avonden bij elkaar te zijn, is mij door de Engelen veel kennis bijgebracht over mijzelf, mijn gedrag, mijn reacties en dat het gedrag en de manier waarop je reageert heel vaak een reactie is op de opvoeding.
In die tijd was er veel negatieve publiciteit over de Stichting. Ik vond dat erg moeilijk, ik werd er in het dorp op aangekeken en ik voelde mij niet sterk genoeg om een weerwoord te geven. Ik heb toen de keuze gemaakt om weg te gaan bij de Stichting, in de hoop dat het dan rustiger werd voor mij. Maar niets was minder waar. Diep in mijn hart wist ik dat ik daarbij hoorde, dat dit de waarheid was en ik had ook het gevoel dat ik het goede verloochende. Dat zijn grote woorden, maar zo voelde ik dat in mijn hart. Ik ben na enkele jaren naar de Open Avonden gegaan, die heb ik maandelijks bijgewoond en op een gegeven moment mocht ik bij de Stichting in Oudehorne de lezingen bijwonen. Die werden gegeven door Roravyanus, de Engel die door Lhyza spreekt. Al vrij snel werd mij duidelijk gemaakt dat ik veel meer in mijn mars had dan in een supermarkt werken. Ik vertelde toen dat ik al meerdere pogingen had gedaan om een ander beroep te kiezen, maar dat dat maar niet wilde lukken. Toen kreeg ik aangeraden om de opleiding tot medisch secretaresse te gaan volgen. Dat kwam met zo’n overtuigende kracht bij mij binnen, dat ik meteen geloofde dat dit het moest zijn. Ik heb de opleiding met hoge cijfers afgerond en kreeg vrij snel daarna een baan in een ziekenhuis. Dit had ik nooit gedacht, dat ik dat zou durven en doen. Ik was immers zo beschermd opgevoed in een klein dorp. Ik ben me daarna steeds zekerder gaan voelen, in deze baan kon ik mij ontplooien.
Ik woonde toen bij een kennis in huis en na een jaar begon ik mijn eigen plekje, een eigen huis te missen. Ik wilde mijn eigen gang kunnen gaan en dacht dat ik me gelukkiger zou voelen met een nieuwe baan, een nieuw huis. Ik heb toen opnieuw de keuze gemaakt om weg te gaan bij de Stichting. Ik vind het heel pijnlijk om dit te schrijven, want ik weet nu dat het geen goede keuze was. Ik koos voor mezelf en wilde nog niet meedraaien in de Opdracht. Ik was geheel vrij om te gaan, niemand hield mij tegen, maar ik heb er veel spijt van dat ik die keuze toen heb gemaakt. Ik heb me in die tijd dat ik weer alleen woonde en niet naar de lezingen ging, nooit gelukkig gevoeld, in alles wat ik tegenkwam en deed, dacht ik: wat zouden de Engelen hierover kunnen zeggen en uitleggen. Ik miste dit erg en ik voelde mij er niet goed bij. Ik miste ook de contacten die ik had opgedaan bij de Stichting, zoveel vrienden met wie je echt kon praten. Ook werd ik ziek, ik kreeg schildklierkanker. Ik ben daar erg van geschrokken en merkte wel dat het alleen zijn mij niet goed deed. In die tijd heb ik heel duidelijk de nabijheid en de steun van Gods Engelen gevoeld. Gelukkig ben ik geheel genezen van de kanker. Na deze intensieve en eenzame periode wilde ik heel graag het contact met de Engelen en de Stichting weer herstellen. Ik miste het gevoel, het contact met de mensen met wie ik praatte in de groep. Ik kwam tot het besef dat ik steeds voor het stoffelijke had gekozen, maar dat je dan geestelijk niet ontplooit. Ik stond als het ware stil in mijn geestelijke ontwikkeling, zo voelde dat. Ik had het leven met de Engelen leren kennen en me daardoor kunnen ontwikkelen, maar dat bewust opzij geschoven.
Ik mocht na het bijwonen van maandelijkse Open Avonden in Boornbergum, weer naar de lezingen die door Roravyanus werden gegeven en ik ben in een koor van de Stichting gaan zingen. Ik vond dit heel bijzonder dat dat kon, omdat ik weg was gegaan, maar toen in alle vrijheid weer aan kon sluiten. Zoveel liefde hebben de Engelen voor mij, ze zien wie ik ben en dat ik toen zo’n strijd had met mezelf om de waarheid te erkennen en echt te voelen wat er in mijn hart leeft. Ieder mens heeft de vrije wil om te kiezen, hoe en wanneer je dat doet is aan jou. Ik heb dat ervaren en ik ben heel dankbaar dat ik mee mag doen aan de Opdracht, het uitdragen van Gods Woord. Ik weet nu dat de mens op aarde is om te ontwikkelen, te leren, tot ontplooiing te komen. Het is een zegen, dat je weet dat je een vonkje van God bent en door leven na leven, je weer tot God terug mag keren. De Engelen leren ons dat we elke seconde weer een kans krijgen om het goede te doen, dat er geen eeuwige verdoemenis bestaat, maar dat je een vrije wil hebt om te doen wat jij wilt. De gevolgen zijn dan ook voor jou en dat vind ik rechtvaardig!
Zaïre
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.