Toen ik een jaar of 8 was, keek ik met mijn ouders een film op televisie, over een man die een tijdens de bouw van een project het ziekbed van zijn dochter met kanker herbeleefde. Erg geraakt door wat het kind in de film overkwam, sprak ik naar mijn vader uit hoe erg het toch zou zijn als mij zoiets zou overkomen. Vol vertrouwen zei mijn vader dat mij dat niet zou overkomen. Ondanks mijn nog jonge leeftijd wist ik dat mijn vader dit onmogelijk kon weten. Dus ik vroeg hem hoe hij dat kon weten. Mijn vader zei dat ik dat nog niet zou begrijpen en vervolgens zei ik tegen hem dat ik dat wel zou begrijpen en ik hield vol. Waarom, dat kon ik toen niet zeggen, maar ik bleef zeggen dat ik het wel zou begrijpen. Toen vertelde mijn vader mij over de Engelen. Dat er Engelen waren die door een zendelinge tegen ons mensen konden spreken. Net als vroeger in de Bijbel. Er was geen enkele twijfel in zijn verhaal, hij was vol vertrouwen. En hij vertrouwde er dan ook op dat de Engelen ons zouden behoeden voor deze ernstige ziektes.
Het vertrouwen van mijn vader raakte mij diep. Mijn eigen gevoel zeker te weten dat ik het zou begrijpen, werd beantwoord met een waarheid. Een waarheid die ik later veel beter onder woorden leerde brengen. Een waarheid in het geloof, het geloof in God en de Schepping, in de Christus en in de rechtvaardigheid van wat God geschapen heeft. Ik leerde van de Engelen wat de Evolutie betekent. Dat er leven na leven is, met als doel dat we als ziel kunnen leren, ontwikkelen en groeien. Veel meer dan in één leven mogelijk is. In het kader van de Evolutie kregen moeilijke situaties in het leven een andere betekenis. Dat is voor mijn vader zo geweest, waardoor hij weer Licht zag in zijn leven. Zodat hij weer muziek ging maken, wat hij niet meer deed sinds het overlijden van een vriend op erg jonge leeftijd. Dat is voor mijn moeder zo geweest, omdat ze ging begrijpen waarom zij een ongelukkig kind kreeg (mijn oudere zus heeft een ernstige verstandelijke beperking), waardoor zij beter kon omgaan met haar oudste dochter en het een plaats kon geven in haar leven. En het was ook voor mij zo, als kind al, maar ook toen ik ouder werd heeft mij dit veel gegeven.
Als klein kind vroeg ik mij af: Als God nu alles gemaakt heeft, waarom heeft hij dan de duivel gemaakt? Meer van dergelijke vragen puzzelden mij toen al, omdat ik het niet begreep en het onrechtvaardig of onlogisch voelde. Als kind was ik al veel bezig met het geloof. De kennis over de Evolutie en de Schepping die we van de Engelen krijgen, geeft zoveel antwoorden op levensvragen die zo belangrijk zijn in het leven.
De hulp van de Engelen is alom aanwezig geweest in ons gezin. Mijn verstandelijk beperkte oudere zus was een kind dat weigerde om vast voedsel te eten. Zij werd enkel gevoed met pap. Nadat mijn ouders bij de Engelen kwamen, kwam hier plots verandering in. Ze begon vast voedsel te eten en at bijna alles wat haar werd aangeboden. Het kan toeval genoemd worden, maar daar geloof ik niet in. Toeval bestaat niet in een Schepping die zo perfect in elkaar zit. De hulp van de Engelen was er ook toen mijn jongere broer een zware hersenschudding opliep en binnen afzienbare tijd zelfs een tweede. Met begeleiding van de Engelen is hij goed hersteld. Hij was een druk kind, maar heel rustig in de tijd dat hij rust moest houden. Dat lag niet erg in zijn aard. De hulp van de Engelen was er ook bij mijn vader, die voor zijn 36e levensjaar al versleten knieën had. Ondanks de slijtage kon hij nog twee keer een Elfstedentocht schaatsen. Nog steeds loopt hij zonder prothese(s) en inmiddels is hij 80 jaar oud.
In alle jaren die zijn verstreken, inmiddels ongeveer 40, heb ik geen moment getwijfeld over de Waarheid die ik heb leren kennen bij de Engelen. Mijn leven is heus niet over rozen gegaan. Met ups en downs ben ik gegroeid en heb ik mij ontwikkeld. De adviezen van de Engelen hebben mij hierin geholpen. Er was altijd stimulans om door te zetten, te ontwikkelen. Een goede opleiding en een mooie plek in de maatschappij was een groot doel. Om zelfstandig te kunnen functioneren, om op eigen benen te staan. Dit ging met vallen en opstaan. De Engelen hebben mij steeds gestimuleerd om door te zetten en nooit op te geven. Zonder Lhyza en de Engelen had ik nooit kunnen bereiken wat ik wel heb bereikt in mijn leven. De kennis en de inzichten die ik heb mogen ontvangen zijn Goud waard.
Tot op de dag van vandaag prijs ik mezelf gelukkig over het moment dat ik als klein kind al hoorde over het bestaan van Lhyza en de Engelen. Iedere dag leef ik met de wetenschap dat alles in de Schepping een doel heeft, omdat er Evolutie is. Er is geen einde, wel ieder moment een nieuw begin. En dat is een weten, dat rust brengt en zekerheid geeft. Als ieder mens in zijn hart een vonkje van God draagt, dan geldt dat ook voor mij. Ieder vonkje heeft evenveel waarde, ieder vonkje heeft een plek in Gods Schepping. Dat geldt voor alle mensen!
Aleida
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.