Mijn leven met de Engelen
Toen we voor het eerst bij de Engelen kwamen vertelde ik over de astmatische bronchitis van onze oudste zoon Wouter. Hij was toen 7 jaar en zat op de kleuterschool. Omdat hij vaak ziek was, was hij ook vaak thuis van school. Hij was bijna meer thuis dan dat hij op school was. Dan had hij het altijd erg benauwd. Vooral ‘s nachts lag hij dan te piepen van de benauwdheid. Ik voelde me dan zelf ook benauwd. Van de fysiotherapeut kreeg ik oefeningen om hem op de rug te kloppen als hij het zo benauwd had. De Engelen wilden hem daar wel vanaf helpen en dat gebeurde ook. Binnen de kortste keren had hij er geen last meer van en kon hij gewoon naar school en buiten spelen. Dat was voor ons echt een wonder. Het is ruim 40 jaar geleden dat dit gebeurde. De Engel Yoravyanus die toen door Sonja de Vries, zoals ze toen nog heette, sprak vertelde ook dat Wouter een lichte hersenbeschadiging had opgelopen doordat ik ziek was geweest tijdens de zwangerschap. Daardoor was zijn motoriek niet goed. Dat konden we merken omdat hij toen op zwemles zat en de beenslag niet goed kon maken. Ook daar wilden de Engelen hem vanaf helpen en dat zou dan klaar zijn als hij de lagere school had doorlopen. Dat konden we ook heel goed merken. Hij is toen op basketbal gegaan en dat ging hem heel goed af. Hij is zelfs een keer uitgenodigd om in het Friese jeugdteam te komen spelen.
Tijdens het eerste gesprek vertelde de Engel nog veel meer persoonlijke dingen, die hij eigenlijk helemaal niet kon weten. Er werd naar me geluisterd en er werd begrepen hoe ik het toen had. Ik voelde me er op mijn gemak, voelde me echt thuis.
We werden toen ook uitgenodigd om naar lezingen te komen, waar mijn man en ik om de beurt naartoe gingen. Daar kwamen verschillende soorten mensen. Je kon daar vragen wat je maar wilde weten en je kreeg altijd een persoonlijk antwoord op je vraag. Zo kregen ouders van een jongeman die een spierziekte had, adviezen over een rolstoel. Hoe ze die het beste konden laten maken zodat het voor hem het makkelijkst was om in te zitten. Een echtpaar die dierenarts waren kregen adviezen om dieren beter te maken. Je kon vragen stellen over opvoeding, hygiëne en voeding. Er werd verteld over de Bijbel en over de Christus en zijn leven op aarde. Dat er geen eeuwige verdoemenis is en dat we allemaal vonkjes van God zijn. Dat we bij God vandaan komen en dat we ook allemaal weer naar God terugkeren, niemand uitgezonderd. Waar ik ook blij mee was, is dat er verteld werd dat we niet één leven hebben maar meerdere levens. Het leven hier op aarde dient ervoor om te leren en daardoor te groeien in gevoel. Je maakt verschillende dingen mee in je levens. De ene keer ben je rijk, de andere keer arm. Soms maak je een oorlog mee of hongersnood. Dan weer ben je een belangrijk of bekend iemand. Of je wordt in een stad geboren of op het platteland. Je kunt ook in een gelovig gezin geboren worden of juist niet gelovig. Een groot gezin of je kunt enig kind zijn. In al die levens maak je verschillende gevoelens mee. Je leert het verschil in gevoel kennen tussen goed en kwaad. Door voor het goede te kiezen groei je in liefdeskracht. Als je leeft naar Gods wetten dan mag je als je overgaat naar gene zijde in de Lichtsferen oftewel Hemelen blijven en hoef je niet meer terug naar de aarde. Dan kun je daar weer verder groeien en van alles doen. Door dit allemaal te weten hoefde ik niet meer bang te zijn voor de dood. Dat is een overgang van dit aardse leven naar een nieuw leven. Het gaat gewoon door.
Op een gegeven moment boden de Engelen ons aan om een verdoving van de tandarts door hen te laten doen. Als er bijvoorbeeld een kies getrokken moest worden dan mochten de Engelen de verdoving doen. In 1987 was ik zwanger van onze jongste dochter en toen wilde de tandarts een kies trekken. Ik heb hem toen uitgelegd dat de Engelen de verdoving wilden doen. Hij wilde dat wel doen. Dan zou ik eerst naar Sonja de Vries, die toen nog in De Rijp woonde, bellen. De Engelen vonden het goed dat ik de volgende dag de kies met verdoving van hen zou laten trekken. Ik vond het nog wel wat spannend, omdat het de eerste keer was. Toen ik in de wachtkamer zat werd ik helemaal rustig en tijdens het trekken voelde ik me ook rustig en ontspannen. De tandarts hield me goed in de gaten en voelde mijn pols. Het trekken ging niet zo makkelijk. Er ging ook een stukje kaak mee, dus er moesten ook hechtingen in. Ik heb er niets van gevoeld en de tandarts en zijn assistente waren heel erg onder de indruk. Hij vroeg of ik nog medicijnen mee wilde hebben voor als de verdoving uitgewerkt zou zijn. Ik zei dat dat niet hoefde, dat zouden de Engelen ook wel verzorgen. Er kwam ook helemaal geen napijn en de wond genas heel snel, zodat ik al vlug weer gewoon kon eten. De tandarts vond het zo bijzonder dat hij mij de volgende morgen om 8 uur belde om te vragen hoe het ging. Als ik later weer bij hem kwam dan begon hij er iedere keer weer over. Zijn zoon heeft nu de praktijk overgenomen, maar hij komt zelf nog 1 dag in de week. Ik had hem al lang niet meer getroffen, maar toen ik een maand geleden een vulling uit mijn tand had, had ik hem. Toen ik binnen kwam zei hij: ”Dat is lang geleden, mevrouw Yedema” en hij gaf me een hand. “Ik zal het nooit vergeten dat je hier kwam toen je zwanger was, hoe lang is dat geleden?” Ik zei dat dat 39 jaar geleden is. Hij ging verder tegen zijn assistente: “Toen wilde ze een kies laten trekken zonder verdoving van mij, maar met verdoving van de Engelen. Eerst moest ze toen naar Sonja de Vries bellen, die toen nog in De Rijp woonde. Nu heet ze Lhyza en woont in Oudehorne. De volgende morgen kwam ze om de kies te laten trekken. Het ging niet zo makkelijk want er ging ook een stukje kaak mee en er moesten hechtingen in. Maar ze heeft helemaal niets gevoeld!” zei hij enthousiast. Ik werd er helemaal blij van. Gelukkig zijn die mensen er ook, die positief over bijzondere ervaringen denken.
In de ruim 40 jaar dat we bij Lhyza en de Engelen komen zijn er heel veel wonderbaarlijke dingen gebeurd. Eén ervan wil ik nog benoemen. Het was in de winter en ik ging op de fiets naar mijn werk ‘s morgens om 8 uur toen het nog donker was. Het was op een zaterdag en er was nog niet veel verkeer op de weg. Ik had bij ons huis aan het begin van de weg nog gevoeld of het glad was, maar daar was het niet zo. Toen ik aan het einde van de weg de volgende weg op wilde fietsen, voelde ik dat ik onderuit gleed. Ik dacht:” Oh God, daar ga ik”. Vanaf dat moment weet ik niet meer wat er gebeurde, maar opeens zat ik op de fiets en reed op de volgende weg. “Dit kan niet!”, dacht ik. “Dit moet Engelenhulp zijn”. Zo bijzonder vond ik dit, dat ik het de hele dag aan iedereen heb lopen vertellen en de dagen daarna ook.
Onze kinderen hebben ook heel veel van de Engelen mogen ontvangen. Ze hebben adviezen gekregen welke schoolopleiding ze het beste konden volgen en welk beroep dan het beste bij hen paste. Drie zijn er in het onderwijs terecht gekomen en één dochter heeft kinderpsychologie gestudeerd. Verder hebben ze alle vier op een koor gezongen van de Stichting. Daar werd ook gedanst en daar hebben ze ook allemaal aan meegedaan. Zelf heb ik ook gedanst in de opera Aïda. Roravyanus vroeg of ik dat wel wilde. Ik zei dat ik helemaal niet kon dansen. “Waarom denk je dan dat je kinderen zo goed kunnen dansen?”, vroeg hij. Dus toen heb ik het toch geprobeerd en ik vond het ontzettend leuk. De Engelen proberen op allerlei manieren om de capaciteiten die je hebt, maar waarvan je het bestaan niet weet, te ontwikkelen. Wij waren niet zo gewend om met ons gevoel te leven. Daar werd nooit over gepraat met onze ouders. Zo hebben wij dat ook weer overgebracht naar onze kinderen. Gelukkig zijn zij op jonge leeftijd in contact gekomen met de Engelen en kunnen zij nu goed hun gevoel verwoorden. Zelf heb ik daar nog wat moeite mee, maar het is toch beter geworden sinds ik bij Lhyza en de Engelen kom. Ze vinden het heel belangrijk, vooral voor de vrouwen, dat je op eigen benen kunt staan. Dat je zelfstandig bent en een eigen mening hebt en die ook durft te zeggen.
Afra
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.