Enkele van onze zeer positieve ervaringen met de Engelen Gods.
Onze zoon René werd vlak na zijn geboorte ernstig ziek. Hij kreeg bloedvergiftiging met als complicatie een hersenvliesontsteking, waardoor hij ernstig gehandicapt was geworden. Hij kon zijn armen en benen niet gebruiken, kon niet praten en was in alles afhankelijk van anderen. ’s Nachts was hij erg vaak wakker. Het leek alsof hij veel pijn had. Hij huilde erg veel. Door zijn hersenvliesontsteking had hij een waterhoofd gekregen en de ingebrachte drain gaf veelvuldig problemen. René werd hiervoor vele keren opgenomen in het ziekenhuis voor meerdere operaties. De ingebrachte drain werkte of te veel, of te weinig of zat verstopt, waardoor hij vaak erge hoofdpijn had. In totaal is hij dertien keer aan zijn hoofd geopereerd. De dokters konden ons niet verder helpen. Ze wisten niet meer wat ze nog voor hem konden doen. Zowel overdag als ’s nachts huilde René erg veel. Soms gingen we wel acht keer ons bed uit…. maar weer even kijken… hem anders neerleggen… Het was erg vermoeiend en verdrietig…
Toen René bijna acht jaar oud was maakten we een afspraak bij Lhyza en de Engelen. “We kunnen hem niet genezen,” werd gezegd, “maar wel 60% verbetering geven. Ook voor jullie kunnen wij veel doen.” Hoe dit zou uitpakken wisten we niet… We weten het nu wel! René’s slaapgedrag veranderde. Meteen na onze afspraak sliep René door! Wat een verschil met al die jaren hiervoor… Een enkele keer zijn we nog slechts ons bed uit geweest…
Nog een belangrijk verschil: voordien lag René erg vaak in het ziekenhuis voor problemen met de drain. Nadat we bij de Engelen zijn gekomen is hij hiervoor niet meer opgenomen geweest! Eens was hij erg ziek. Hij had hoge koorts, hoestte veel en wilde niets drinken. Hij verslikte zich steeds. Ziekenhuisopname leek nodig i.v.m. uitdroging. We hebben Lhyza en de Engelen gebeld voor hulp. René was nog diezelfde dag genezen!
Een voor ons overtuigend bewijs van de aanwezige hulp van de Engelen was enkele weken na onze eerste afspraak. René brandde zijn hand tegen de kokend hete kachel. Het zag er ernstig uit. Na een tijd de hand in koud water gehad te hebben zijn we naar de huisarts gegaan, die de hand heeft verbonden. “In het ergste geval wordt het huidtransplantatie,” bereidde de arts ons voor, “soms valt het mee, maar meestal valt het tegen met brandwonden….” René huilde aan een stuk door. Hij had erg veel pijn. “Geef hem maar een paar aspirines,” zei de huisarts, “en eventueel vannacht nog maar eens. Hij zal wel een tijdje last blijven houden….” Thuisgekomen huilde René nog steeds. “Als er iets is, mogen jullie ons altijd bellen,” had Lhyza gezegd. Dus belden we met De Rijp, waar Lhyza toen nog woonde. De assistente nam de telefoon aan. Ik kon haar amper verstaan, zo huilde René.. “Wacht even,” zei ik, “ik zet René even in de keuken.” Zo gezegd zo gedaan, de rolstoel de keuken in gereden en de assistente van Lhyza uitgelegd wat er aan de hand was. Ze zei: “Ik vraag het meteen.” Even later kwam ze terug aan de telefoon. “Wacht maar af, hij krijgt wel hulp,” was haar antwoord. “Leg hem maar op bed – hij hoeft geen aspirines..” Ik had amper de hoorn van de telefoon neergelegd of René, die aldoor had gehuild, werd rustig! Hij viel op bed meteen in slaap en had ogenschijnlijk geen last meer van pijn, ook de dagen erna niet. Toen we terugkwamen bij de huisarts verbaasde deze zich erover hoe mooi de hand er uitzag. Hier was waarlijk Engelenhulp, voor ons een overtuigend bewijs!
Bijzondere ervaringen hadden we ook vele bij en na het overlijden van onze zoon René: René is op dertienjarige leeftijd overleden.
Gevoelsmatig was zijn overlijden heel erg voorbereid door de Engelen. Ze hadden ongeveer een jaar voor zijn overlijden kenbaar gemaakt: waarom René niet naar een goed tehuis voor gehandicapten laten gaan? We gingen hierover nadenken. Zodoende konden wij ons alvast voorbereiden op het afstand nemen…
Door de Engelen was ons eerder al uitgelegd dat René niet zo oud zou hoeven te worden.
Toen we het bericht kregen dat René plotseling was overleden – hij was met een groepje gehandicapten op vakantie toen dit gebeurde – hadden we het gevoel: zo is het goed. Hij had een glimlach op zijn gezicht. Dit voelde zo goed! Dankzij de Engelen wisten we ‘het is goed’. Zijn opsluiting in zijn lichaam is voorbij, zijn ziel kan weer verder. In de Hemelen kan hij weer groeien. Zo gehandicapt te moeten leven, wat een beperkingen. Dat ook dit leven een doel heeft, dat het voor René zijn ziel en voor ons een bedoeling heeft, daarvan zijn wij overtuigd. Dankzij Gods Engelen hebben we heel veel vertrouwen gekregen. Door de Engel Yoravyanus was ons uitgelegd dat op het moment van de bevruchting altijd te voorzien is hoe de kwaliteit is van eicel en zaadcel. Er wordt een passende ziel bij gezocht. Dus alles was niet alleen maar pech.
Van de Engelen hebben we heel veel hulp gekregen na zijn overlijden. Minstens een jaar lang hebben we ons erg goed gevoeld! Niet op onze kracht, maar dankzij de liefdeskracht uit de Hemelen konden we verder, dat hebben we heel duidelijk ervaren.
Heel bijzonder is het weten, dankzij de Engelen, dat René het goed heeft in de Hemelen. Roravyanus had uitgelegd: het zal zes jaar duren voor in de Hemelen zijn handicap helemaal voorbij is, voor hij zijn ogen kan opslaan en kan pakken wat hij ziet. In de Hemelen ben je niet meteen gezond: in omgekeerde volgorde van hoe de ziekte is verergerd geneest hij in de Hemelen. Als iemand zo gehandicapt is geweest zoals René, kan een ziel dat nooit aan als hij ineens gezond zou zijn. Het herstel gaat geleidelijk.
De Engelen hebben ons meerdere keren iets gezegd over hoe het met René gaat in de Hemelen. De eerste keer vertelde Roravyanus dat hij zijn eerste woordjes sprak, geleerd van een ‘Rotterdams’ jongetje dat naast hem lag. René tilde vaak zijn jurk op om naar zijn benen te kijken. Het ging erg goed met hem.
We hoorden dat hij een blauwe jurk aan had met bruine sandalen erbij. De Engelen vonden die kleuren niet zo mooi bij elkaar passen, maar René dacht hier anders over: zijn sandalen pasten zo mooi bij zijn bruine konijnen. Hij had twee konijnen, zijn lievelingsdieren.
Toen we vijfentwintig jaar getrouwd waren had René in de Hemelen iets voor ons gemaakt: een persoonlijke pop, zowel voor zijn vader, als voor zijn moeder. Met die pop beeldde hij uit hoe hij ons zag. Hieruit bleek hoeveel hij gegroeid was.
Later was René ‘foetsie-moetsie’ in het heelal, hij maakte een grote reis.
Weer later hoorden we dat René op die dag was gestart met een studie sociologie voor gedragswetenschappen aan de hemelse universiteit.
Nog weer later hield hij zich bezig met akkerbouw en schilderde hij impressionistische schilderijen. Dit zijn wel heel bijzondere ervaringen!
Je kind te moeten verliezen is heel erg, maar de wetenschap dat je kind het elders goed heeft en dat je elkaar zeker terug ziet is fantastisch!!
Zonder Gods Engelen was het heel anders met ons gezin afgelopen.
Sanny en Stewan
Door hier te klikken gaat u naar het overzicht van persoonlijke verhalen.